Escoitade este pequeno conto qu'ê de moito proveito.

Unha vez un vello petrucio estaba enfermo de morte. Chamou ao rente do seu leito aos nove fillos que tiña, e díxolle ao mais pequeno que collera unha vara de vimio e que a rompera. A vara rompeu fácilmente. Despois díxolle ao fillo mais vello, qu'era forte e valente, que rompera as nove varas xuntas. Por moita forza que fixo non puido nin siquera doblalas. Entonces dixo o vello petrucio: - "Xa vedes, meus fillos, qu' unha vara sola ê fácil de romper, pero todas xuntas non hai quen as dobre. Eu vou á morrer axiña, e rógovos que teñades sempre irmandá, que vos defendades todos xuntos, para que os vosos enemigos non poidan facervos mal."

Seguide, pois, asocíándovos; xuntádevos contra dos vosos enemigos, e seredes fortes. e seredes libres, e faredes libre e honrada, rica e poderosa, a terra quirida onde todos nacimos.

Manuel Lugrís Freire, Discurso dito em Betanços o 6 de Outubro de 1907.

febres no corpo, brétemas na alma
e loitos que chorar,
para ter as feridas sempre abertas .
¡chega de abondo o que ficou detrás!

Ramon Cabanillas, No desterro, 1913.

«La técnica de ensayo y error implica hacer y deshacer, significa aplicar el menor número posible de reglas estrictas, la menor precisión posible. Éstas son, en realidad, características própias de la poesía.»

Advertencia al Lector, Yona Friedman, pro domo, Barcelona, actar, 2006.